Caroline, houd nu eens op met je ´durf te doen wat je raakt!´. Ik weet wel dat dit niet mijn droombaan is, maar ik heb gewoon niet de puf om te gaan voor wat me raakt…`
Ik zat net onderuitgezakt van het zonnetje te genieten met een kop thee in mijn hand. Ietwat beduusd, door deze opmerking, rechtte ik mijn rug en ging nieuwsgierig het gesprek aan met deze dame die me al een tijdje volgt via mijn blogs en vlogs.
Zij vervolgde haar verhaal … ik luisterde …
´Caroline, als ik je nieuwsbrief in mijn mail zie verschijnen overvalt me een haat-liefde gevoel. De liefde voor het wakker schudden. De mooie verhalen. De herkenning. Maar tegelijkertijd bekruipt me ook een schuldgevoel en dat schuurt. Omdat ik wel weet dat deze baan niet is wat ik eigenlijk wil, maar dat ik de stap nemen naar iets anders nu niet kan. Ik durf de zekerheid niet los te laten.´
Ik laat de opmerking op mij inwerken. Een opmerking die ook mij weer wakker schudt. Want met mijn blogs wil ik haar en jou juist inspireren en niet lamslaan.
Mijn eigen reis.
Als reactie vertel ik haar mijn verhaal. Want durfde ik altijd te doen wat mij raakte? Nee, zeker niet. Voor mij gold heel lang, geef mij maar zekerheid. Lekker in die comfortzone blijven, controle houden. Lekker voortkabbelen. Totdat ik erachter kwam dat ik eigenlijk al heel lang stilstond. Dat mijn talenten lagen te verstoffen en dat mijn buikpijn op zondagavond toch echt niet van die pittige kip kwam.
5 jaar geleden maakte ik binnen het bedrijf waar ik werkte een switch in functie. Ik wist dat het niet mijn droombaan was. Maar tegelijkertijd heb ik in die 2 jaar die daarop volgden nog nooit zoveel geleerd.
Ik had geen warm, vertrouwd team meer om mij heen. Ik moest het zelf doen. Met de billen bloot als het mis ging. Eng? Jazeker, maar het gaf me tegelijkertijd vertrouwen. Vertrouwen in mijn herontdekte talenten als programmamanager. Maar ook inzicht in wat ik nodig had om met plezier te kunnen werken. Steeds bewuster werd ik mij van mijn loopbaanwaarden en drijfveren en spiegelde dat aan mijn functie.
Juist vanuit dat inzicht was ik in staat om precies 2 jaar geleden de stap te nemen naar het zelfstandig ondernemerschap. Mijn creativiteit en passie voor het coachen kregen weer ruimte en belangrijker nog, ik speelde geen rol meer. Ik mocht mijzelf laten zien. De mooie dingen, maar ook mijn onzekerheid. En dat juist maakte mij krachtiger. Gaf mijn vertrouwen en plezier terug in mijn werk.
Dus moet je altijd durven doen wat je raakt? Nee, misschien niet.
Soms kan een periode, een bepaalde baan nodig zijn, zelfs belangrijk zijn, om vanuit daar een volgende stap te maken. Een stap naar een baan die wel raakt. Waarin jouw talenten het podium krijgen dat ze verdienen.
Belangrijk is dat je jezelf blijft prikkelen.
Geregeld afstand neemt om naar jezelf en je baan te kijken. Op welke momenten krijg je energie van je werk? Wat werkt juist verlammend? En hoe kun je dit positief labelen. Met andere woorden wat heb jij dus nodig om je werkgeluk te vergroten? Is dat het team van collega´s om je heen, de afwisseling van taken, een kartrekkersrol, meer uitdaging?
Voor mij was juist dit inzicht – deze bewustwording – de reden waardoor ik de stap durfde nemen om te gaan voor de baan die mij raakte!
Met veel liefde zal ik daarom ook de komende tijd jou en anderen blijven inspireren om eerlijk naar jezelf te kijken. Om je bewust te maken van jouw invloed op je werkgeluk.
Want die invloed heb je!
Liefs
Caroline
P.S. Wil jij altijd als eerste mijn nieuwsbrief met mijn blogs ontvangen? Schrijf je dan nu hier in en ontvang elke maand interessante info en inspiratie over durven doen wat jou raakt! Lekker in je vel zitten op je werk. Over verlangens, keuzes maken, durven en loslaten.
